ITCD 2013 • Web Design Nikos Cabilis

logo-kali-orexi

quotes2

quotes3

DSC 0561Η ΠΡΩ­ΤΗ ΕΝΤΥ­ΠΩ­ΣΗ. Όταν πριν από πε­ρί­που 2 χρό­νια ο Στά­θης Κου­τέ­ρης πή­ρε στα χέ­ρια του την επι­χεί­ρη­ση σο­φά και ορ­θά δεν επέν­δυ­σε σε πο­λυ­ε­λαί­ους και φα­ντε­ζί κα­να­πέ­δες, αλ­λά στη νο­στι­μιά του πιά­του του. Γι' αυ­τό και το ντε­κόρ μπο­ρεί να σας ξε­νί­σει λί­γο, κα­θό­τι συ­νά­δει ελά­χι­στα με τις υψη­λές δη­μιουρ­γί­ες της κου­ζί­νας. Λί­γο σαν πο­λιό ψη­το­πω­λείο που βελ­τί­ω­σε την art de la table του, λί­γο χω­ρίς χα­ρα­κτή­ρα... Όμως, ένας σω­στός φω­τι­σμός έρ­χε­ται να γλυ­κά­νει ει­δυλ­λια­κά το το­πίο και, επι­τέ­λους, ποιος νοιά­ζε­ται για το πε­ρι­τύ­λιγ­μα όταν η ου­σία του φα­γη­τού βρί­σκε­ται στο πιά­το;
Ο Στά­θης Κου­τέ­ρης, με κα­τα­γω­γή από το Καρ­πε­νή­σι, από 16 χρο­νών βρί­σκε­ται στην κου­ζί­να... Στην οποία κου­ζί­να αυ­τός ο στε­ρια­νός ανα­κά­λυ­ψε, εκτί­μη­σε και ερω­τεύ­τη­κε τις θα­λασ­σι­νές γεύ­σεις. Στην πί­σω σε­λί­δα του με­νού, φυ­σι­κά και θα βρεις κά­θε κρε­α­τι­κό της ώρας -μό­νο αν δεν θέ­λεις βέ­βαια να δεις στα μά­τια σου γα­ρί­δα. Για­τί εδώ θα έρ­θεις για τα θα­λασ­σι­νά πιά­τα Μια κου­ζί­να γε­μά­τη ψυ­χή και συ­ναί­σθη­μα, από­λυ­τα ελ­λη­νι­κή, με ελά­χι­στα λι­πα­ρά και πολ­λή φα­ντα­σία, που συν­δυά­ζει τα φρέ­σκα αρω­μα­τι­κά με τη νο­στι­μιά του ιω­δί­ου. Η τε­χνι­κή του απλή, δεν κα­κο­με­τα­χει­ρί­ζε­ται την πρώ­τη ύλη, τη μα­γει­ρεύ­ει ελά­χι­στα, όσο χρειά­ζε­ται για να γνω­ρι­στούν με­τα­ξύ τους τα φρέ­σκα αρώ­μα­τα.

IMG 2829Μια σα­λά­τα με φρέ­σκο κο­λο­κυ­θά­κι σε ρο­δέ­λες ηχεί ελά­χι­στα ορε­κτι­κή. Όταν, όμως, συν­δυά­ζε­ται με μπό­λι­κο μαϊ­ντα­νό, άνη­θο και σι­να­πό­σπο­ρο και μα­ρι­νά­ρε­ται σε μια φι­νε­τσά­τη βι­νε­γκρέτ από λε­μό­νι και μου­στάρ­δα και συ­νο­δεύ­ε­ται από μπου­κί­τσες τη­γα­νη­τής πί­τας για σου­βλά­κι, με­τα­μορ­φώ­νε­ται σε παν­δαι­σία. Τη σα­λά­τα με το ωμό στα­μνα­γκά­θι αγκα­λιά­ζει ομοιό­μορ­φα ένα απα­λό χά­δι λε­μο­νιού, ελαιό­λα­δου και παρ­με­ζά­νας. Τρώ­γε­ται φα­να­τι­κά, μέ­χρι το τε­λευ­ταίο φυλ­λα­ρά­κι. Ο μα­ρι­να­ρι­σμέ­νος σπι­τι­κός σο­λο­μός κρα­τά την ωμή. βε­λού­δι­νη υφή και το χρώ­μα του. με τον άνη­θο να σι­γο­ντά­ρει και να εκτι­νάσ­σει στα ύψη τη θα­λασ­σι­νή λι­τό­τη­τα. Το ζε­στό κα­πνι­στό χέ­λι. πά­νω από ένα λε­πτό στρώ­μα από ρε­βί­θια και μαυ­ρο­μά­τι­κα γε­μά­τα από το πλού­σιο άρω­μα του άνη­θου και του μαϊ­ντα­νού, δί­νει την ελά­χι­στη κα­πνι­στή βου­τυ­ρά­τη σπιρ­τά­δα του, που έρ­χε­ται να σβή­σει γλυ­κά στις δύο σάλ­τσες που το συ­νο­δεύ­ουν -μία με παν­τζά­ρι και μία με πι­πε­ριά Φλω­ρί­νης. Ένα πιά­το υψη­λής ελ­λη­νι­κής δη­μιουρ­γί­ας! Τα σιου­φι­χτά μα­κα­ρό­νια της Κρή­της βρά­ζο­νται όσο aldente ση­κώ­νει ένα ελ­λη­νι­κό ζυ­μα­ρι­κό και φτά­νουν γε­μά­τα από το χει­μω­νιά­τι­κο άρω­μα της καυ­κα­λή­θρας και τη δια­κρι­τι­κή γεύ­ση από ρο­δέ­λες baby κα­λα­μα­ριού. Η κρη­τι­κή μυ­ζή­θρα αγκα­λιά­ζει βε­λού­δι­να το σύ­νο­λο κι αμέ­σως έχεις στον ου­ρα­νί­σκο μια θεϊ­κή μα­κα­ρο­νά­δα με ελ­λη­νι­κή ονο­μα­σία προ­έ­λευ­σης. Ανά­λα­φρη και νό­στι­μη, χω­ρίς ίχνος λι­πα­ρό­τη­τας. Σε ένα σπι­τι­κό θα­λασ­σι­νό εστια­τό­ριο εν­δε­χο­μέ­νως να μην έχεις με­γά­λες προσ­δο­κί­ες για το γλυ­κό του τέ­λους. Όμως, εδώ, με οκτώ φρε­σκο­φτιαγ­μέ­να γλυ­κά την ημέ­ρα τα πράγ­μα­τα αλ­λά­ζουν... Η μους λε­μο­νιού ήταν η κα­λύ­τε­ρη που έχω δο­κι­μά­σει σε ελ­λη­νι­κό εστια­τό­ριο!
ΤΟ ΣΕΡ­ΒΙΣ. Με τρό­πο σχε­δόν μα­γι­κό, που προ­δί­δει από­λυ­το έλεγ­χο της κου­ζί­νας, το φα­γη­τό σου κα­τα­φθά­νει μέ­σα σε ελά­χι­στα λε­πτό από τη στιγ­μή που θα πα­ραγ­γεί­λεις και στη σω­στή θερ­μο­κρα­σία, κά­τι που φα­νε­ρώ­νει ότι μό­λις βγή­κε από την κα­τσα­ρό­λα ολό­φρε­σκο και ζω­ντα­νό. Σέρ­βις προ­σω­πι­κό, ευ­γε­νέ­στα­το και με το χα­μό­γε­λο, σαν να βρί­σκε­σαι στην τρα­πε­ζα­ρία δι­κών σου αν­θρώ­πων που έχουν βά­λει προ­σω­πι­κό τους στοί­χη­μα να πε­ρά­σεις κα­λά και ακό­μη κα­λύ­τε­ρα!
H ETYMΗ­ΓΟ­ΡΙΑ. Αν κρί­νεις από τη σο­φι­στι­κέ Β.Π. πε­λα­τεία της Αλ­σού­πο­λης αντι­λαμ­βά­νε­σαι ότι ο Αθη­ναί­ος ξέ­ρει πια να τρώ­ει, να εκτι­μά το κα­λό φα­γη­τό και να γυρ­νά την πλά­τη του σε κο­σμι­κο­χα­ρού­με­νες φιο­ρι­τού­ρες, αγκα­λιά­ζο­ντας την επι­τυ­χη­μέ­νη συ­ντα­γή του επι­χει­ρη­μα­τία - μά­γει­ρα που μα­γει­ρεύ­ει νό­στι­μα, σε λο­γι­κό­τα­τες τι­μές, έχο­ντας προ­σω­πι­κά τον από­λυ­το έλεγ­χο της σά­λας του. Πλή­ρω­σα: Γύ­ρω στα €30 με θα­λασ­σι­νά ολό­φρε­σκα πιά­τα, τι­μή που σέ­βε­ται από­λυ­τα το value for money.

Το μενού μας

menu teliko english

Αναζήτηση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 37 επισκέπτες και 3 μέλη